Etappe 4 van Niel-bij-As naar Zutendaal

11 juni 2020

Bewolkt is het, maar de temperatuur hebben we mee. Ik voorzie me erop dat ik me niet te warm aankleed en onder mijn fleece vestje heb ik enkel een t- shirt aan. De fiets gaat in de auto, de rugzakken worden klaargemaakt en in de auto gelegd en ik controleer of ik mijn paspoort in mijn hoesje van het fototoestel heb gestoken… Yep! Klaar. We kunnen vertrekken. We rijden naar het eindpunt … de camping in Wiemesmeer of moet ik zeggen glamping want dit is een heel vernieuwde camping “glampingresort”. Luxueus camperen….

En dan rijden we door naar ons startpunt. We startten op het kerkplein aan de St-Theresiakerk te As. Via de Zander Leënstraat wandelen we langs het schooltje richting de Bevrijdingslaan. De drukke baan moeten we oversteken om dan de natuur te kunnen intrekken. Dit lijkt lang te duren. Via de Zandstraat gaan we de velden en bossen van As in. Het lukt me daar om een mooie foto te maken van een veld met aan de rand opgesmukt met grote magrieten.

Dan komen we aan een oude spoorweg. De rails zijn nog zichtbaar tussen het gras en de bomen. De borden van de oversteekplaats staan er bij als stille getuigen van een lang verleden. De rust in het bos, de zang van de talrijke vogelsoorten brengen me in een roes van rust en genieten en relaxatie tegelijk. Dromerig wandel ik verder en neem de stilte en de geuren in me op. Soms vergeet ik zelfs van mooie dingen een foto te maken. Het zien dat Tanja een foto neemt herinnert me eraan om ook maar eens eentje te maken voor mijn blog en album. Want toch zou ik graag beelden hebben die me later helpen herinneren aan onze zalige tochten.

De weg door het bos leidt ons richting de Europalaan die we over steken naar de Oeleinderheide. Daar ligt het natuurpark van de Hoge Kempen waar we eerder al eens gewandeld hebben. Die wandeling hebben we gedaan toen we wandelden vanaf de kattenvennen. De moeite om te doen. De weg loopt parallel met de Bilzerweg. Via een brug geraken we over de autostrade E314. Marty, Daphne en Zoë houden we voornamelijk aangelijnd omdat we gelezen hebben dat mensen gif gooien tussen struiken voor vossen of zelfs loslopende honden. Maar er is ook zoveel te doen geweest rond loslopende honden die jonge reeën zouden doodgebeten hebben. Natuurpunt heeft duidelijk gevraagd om de honden aangelijnd te houden, dan doen we dit ook. En als we zo onze honden kunnen beschermen, dan is dat zeer zeker aan te raden.

Tussen de bomen , even van onze route af, ligt een monument van de WOII. Hier houden we ook even halt.

Bij het verlaten van het bos zie ik een vogelhuisje hangen, zo lief maar ook zo raar…

In de eindstraat houden we onze eerste pauze. We genieten van de warme thee en koffie, een boterham en onze vriendjes krijgen een snoepje omdat ze al zo flink meegewandeld hebben. Ze doen hun tegoed aan het frisse water dat we voor hun bij hebben.

En dan komen we weer in de verbouwde wereld terecht. Een Amerikaanse tank staat er te pronken in een parkje. En verderop staat de mooie kerk van St-Jozef. Deze kerk staat in Wiemesmeer. Deze kerk is een replica van de kerk van de voormalige Abdij van Hoch. Hij oogt Gotisch en is uit mergelsteen opgetrokken. Hij werd gebouwd in 1935 en in 1940 was het schip aan het koor en de zijbeuk toegevoegd. In 1976 is ze ingestort doordat de structuur niet stevig genoeg bleek… tijdens de renovatiewerken waar ze toen vooral voor metalen constructies kozen werden de diensten gehouden in de Lourdesgrot. Ook deze hebben we bezocht. Wat is ze prachtig! En volledig! Het is niet enkel een grot… er is veel meer aan toegevoegd. Dat geeft een meerwaarde. Hier hebben we een kaarsje gebrand. In het schrift dat er ligt heb ik geschreven waarom ik een kaarsje brandde.

Van het wandelen in de omgeving van de grot gaan we terug de natuur in. De plassen in het natuurgebied Kattenvennen en de recreatieplassen in Zutendaal Wiemesmeer hadden we al eens aangedaan. Een tweede pauze deed deugd aan de voetjes. Zou ik nieuwe schoenen nodig hebben? zoveel km hebben die toch nog niet gedaan thans…

Hier staat ook het vingerhoedskruid, het Sintjanskruid …

Via de achterkant van de camping of “glamping” waar we onze fiets gezet hebben kwamen we aan het eindpunt. Terwijl Jerry met de fiets de auto ging halen hebben Tanja en genoten van een heerlijke tas koffie het plaatselijke etablissement. Ze zijn er heel vriendelijk.